
دارن شو، وایرد — سال ۲۰۳۰ است، یک عصر آرام تابستانی. من و دختر شانزدهسالهام، درحالیکه با عینکهای واقعیت افزودهمان به ستارهها نگاه میکنیم، قدمزنان خیابان محلهمان را پایین میرویم. بالای سرمان آسمان باشکوهِ شب صاف و بیابر است؛ اطلاعاتی دربارۀ ستارههای دوردست که بهشکل صور فلکی، ازجمله اسب بالدار یا پگاسوس، گِرد هم نشستهاند به این آسمان اضافه شده است. از قضا من در کلاسهایم از افسانۀ پگاسوس ...
ادامه مطلب