دنبال کنیدعلی رفیعی وردنجانیخواندن ۲ دقیقه·۸ ساعت پیشنقدی بر نمایش «پپرونی برای دیکتاتور»پپرونی برای دیکتاتور نمایشی به کارگردانیِ علی احمدی مُشَوِقِ نمایشِ نَجِس بر سکوی تئاتر شهر است. این تئاتر که پیش از این در سال 1396 با بازیِ نسیم ادبی که حالا جای‌اش را رویا میرعلمی گرفته در تماشاخانه پالیز به روی صحنه رفته بود، سعی دارد با ایجادِ اتوبوسی به نامِ هَوَس و پخش در شبکه‌ی نمایش خانگی چهره‌ مخدوشی از تئاتری‌ها و تماشاگرانِ یک نمایش منتشر کند. اثر مرعوبیتی مشتبه شده و برگرفته از سینمای سردِ فرانسه دارد و هم‌جنس‌گرایی را در لفافه پیچانده و به خوردِ تماشاگرِ ایرانی می‌دهد. تئوریِ انتخابِ نام از سوی ونسان، کیایی، یک بازیِ دو سر باخت است چرا که اگر خوب به پانتومیمی که میرعلمی، لیزا، در ابتدای نمایش بازی می‌کند دقت کنیم می‌بینیم کُلیت متن در ساختِ سونوگرافی، فرزند دار شدنِ دیگری و ازدواج دست و پا شکسته عمل کرده. لبخندهای تماشاگران حاصل از گُنگی مفاهیمِ درونی دیالوگ‌ها است و این به مراتب خطرناک‌تر از بُمب‌هایی است که ترامپ بر سر مردمِ عزیزمان می‌ریزد. این تقطیعِ فرهنگی پیش از رسیدنِ لایتناهی‌سازی در زمانِ یک نمایش بازیگر را وادار به کُنِش‌های رفتاریِ روشن‌فکرمآبانه می‌کند. بازیگری که قرار نیست ما نریشن اولِ نمایش را بخشی از آن بدانیم چرا که اصلا این‌گونه تعریف کردنِ اشخاص مالِ تئاتر و دِرام نیست و این پدیده، مُحترمانه نشان داده کارگردان تا چه اندازه مرعوبِ فرهنگِ دیگری شده.

در کتاب «سوسن تسلیمی در گفت‌وگویی بلند با محمد عبدی» این خاطره از چُنین هنرمندی گنجانده شده که ما مجبور بودیم برای آنکه اجازه‌ی اجرا روی صحنه را بگیریم با هم ازدواج کنیم و... نه در آن اندازه اجبار و فشار جایز است و نه به این شکل ولنگ و وازی. «بعضی‌ها داغش رو دوست دارند» بیلی وایلدر، یک شاهکار هنری است و یک شاهکارِ هنری خواهد ماند نه فقط برای آنکه جک لمون و مرلین مونرو همه‌ی بلدی‌شان از هنرِ بازیگری را در این فیلم خرج کردند برای آنکه کارگردان می‌دانست و این هرمنوتیک را برای بیننده ساخت که از این همه بی‌بند و باریِ کمیک چه می‌خواهد بگوید. «پپرونی برای دیکتاتور» یک درامِ شکسته و غیرِ کارآمد است و...

متن جامع را در روزنامه‌ی اینترنتی برداشت بلند بخوانید.

فیلمی مرتبط را در کانال آپارات من بخوانید.