مدیریت یا رهبری؟ نویسنده: آیدین ببرزاده -

دنبال کنیدآیدین ببرزادهخواندن ۴ دقیقه·۵ ساعت پیشمدیریت یا رهبری؟ نویسنده : آیدین ببرزادهسازمان شما با یک بال سقوط می کند !هشدار صادقانه: اگر به دنبال یک پاسخ تک کلمه ای هستید، همین حالا این مقاله را ببندید. اما اگر می خواهید بدانید چرا این سؤال به ظاهر ساده، قاتل خاموش بسیاری از سازمان هاست، ادامه دهید.

پس از تحلیل ده ها مقاله و گزارش انتشار یافته در منابع معتبر مدیریتی مانند هاروارد بیزینس ریویو، فوربس و مک کنزی، یک الگوی تکراری دیده می شود: سازمان های شکست خورده اغلب یا در باتلاق مدیریت افراطی فرو رفته اند یا در گردباد رهبری بدون مهار. در این مقاله می خواهیم پرده از این دوگانه کاذب برداریم.

بسیاری از مدیران و بنیان گذاران شب ها از خود می پرسند: سازمانم را مدیریت کنم یا رهبری؟ این سؤال مانند آن است که بپرسید برای زنده ماندن، قلب مهم تر است یا مغز. پاسخ روشن است: بدون هر کدام، دیگری فقط چند لحظه بیشتر دوام می آورد.

پیتر دراکر، پدر مدیریت نوین، تفاوت را این گونه خلاصه کرده است: مدیریت یعنی انجام درست کارها؛ رهبری یعنی انجام کارهای درست. به زبان ساده تر، مدیریت به شما می گوید چگونه از پله ها بالا بروید، رهبری ارزیابی می کند که نردبان به دیوار درست تکیه داده است یا نه.

سازمانی را تصور کنید که در آن همه فرآیندها بی نقص اجرا می شود، گزارش ها سر وقت تحویل داده می شود، جلسات منظم برگزار می شود و هیچ کس اشتباه نمی کند. این سازمان از بیرون شبیه یک ماشین فوق العاده روغن کاری شده است. اما درون آن چه خبر است؟ هیچ کس نمی داند چرا این کارها انجام می شود. هیچ کس جرات پرسیدن ندارد. نوآوری به جرم بی نظمی حذف شده است.

مدیریت بدون رهبری، هنر چیدن صندلی ها روی عرشه یک کشتی در حال غرق شدن است. شما نظم را دارید، اما مقصد را گم کرده اید. کارکنان به ربات هایی تبدیل می شوند که فقط دستور اجرا می کنند و ترس از ریسک، خون نوآوری را در رگ های سازمان منجمد می کند.

نمونه دردناک، کداک است؛ شرکتی که فرآیندهای مدیریتی اش درخشان بود، اما رهبری اش نتوانست انقلاب دیجیتال را بپذیرد. خروجی؟ یک غول صنعتی به موزه تاریخ پیوست.

حالا سازمانی را تصور کنید که در آن شعارهای الهام بخش روی دیوارها نقش بسته است، همه از چشم انداز بزرگ صحبت می کنند، جلسات پر از ایده های درخشان است و انرژی مثبت موج می زند. اما قبض ها پرداخت نمی شود، بودجه بندی وجود ندارد، مسئولیت ها مبهم است و هیچ کس پاسخگوی خطاها نیست.

رهبری بدون مدیریت مانند موشک پرتاب کردن بدون محاسبه سوخت است؛ انفجار اولیه تماشایی است، اما سقوط نهایی غیرقابل اجتناب. استارت آپ های زیادی را دیده ایم که با چشم اندازهای بلند پروازانه متولد شدند و به دلیل نبود یک سیستم مالی ساده، به خاکستر تبدیل شدند. رهبری بدون مدیریت، رویا را به توهم تبدیل می کند.

سازمان های پایدار به مدیرانی نیاز دارند که رهبری می دانند و رهبرانی که مدیریت می فهمند. این دو مهارت متضاد نیستند؛ مکمل یکدیگرند. مدیر خالص می گوید: «قانون را اجرا کن.» رهبر خالص می گوید: «قانون را بشکن.» اما مدیر-رهبر می گوید: «قانون را بشناس، سپس آگاهانه تصمیم بگیر که چه زمانی آن را تغییر دهی.»

فرمول موفقیت به مرحله سازمان شما بستگی دارد:

اگر سازمان شما در بحران است، ابتدا مدیریت قوی برای مهار هزینه ها و فرآیندها، سپس رهبری برای امید و جهت.

اگر سازمان شما در حال رشد است، ابتدا رهبری برای تعیین مسیر، سپس مدیریت برای مقیاس پذیری.

اگر سازمان شما در بلوغ است، تعادل روزانه میان این دو را تمرین کنید.

اگر این پنج نشانه را در سازمان خود می بینید، تعادل میان مدیریت و رهبری به هم خورده است:

همه منتظر دستور شما هستند و هیچ تصمیمی بدون تأیید شما گرفته نمی شود.

جلسات شما فقط درباره کنترل، گزارش و افت هزینه است، نه درباره خلق آینده.

هیچ کس جرات اشتباه کردن ندارد، چون خطا مجازات می شود و سکوت پاداش.

بهترین استعدادهای شما در حال ترک سازمان هستند، نه به خاطر حقوق، بلکه به خاطر بی انگیزگی.

اهداف بلندمدت هر روز قربانی آتش سوزی های کوتاه مدت می شوند.

آیا سازمانم را مدیریت کنم یا رهبری؟ پاسخ این است: هر دو را، اما به اندازه و به موقع. اگر تیم شما نمی داند چرا کار می کند، امروز رهبری بیشتری نیاز دارید. اگر تیم شما می داند چرا اما نمی داند چگونه، امروز مدیریت بیشتری نیاز دارید. اگر تیم شما هیچ کدام را نمی داند، مشکل شما عمیق تر از انتخاب میان مدیریت و رهبری است.

سازمان های بزرگ توسط رهبران ساخته می شوند، اما توسط مدیران زنده می مانند. سازمان های جاودانه توسط کسانی ساخته می شوند که هر دو نقش را در خود پرورش داده اند. پس سؤال را تغییر دهید: در روز جاری سازمان من به کدام دارو نیاز دارد؟ نه اینکه کدام عضو بدنش را قطع کنم.

این مقاله با الهام از گزارش های انتشار یافته در هاروارد بیزینس ریویو، فوربس و مک کنزی تدوین شده است.