نگاهی به سینمایی «تیونر» -

دنبال کنیدعلی رفیعی وردنجانیخواندن ۲ دقیقه·۱۲ ساعت پیشنگاهی به سینمایی «تیونر»تیونر، کوک کننده، فیلمی از دانیل روهر با تمرکز بر صدا، سکوتِ موسیقی را از دلِ آشفتگی‌های روزمره بیرون می‌کشد و بر نُت‌های پیانو می‌نشاند. فیلم، منِ فیلم‌بین را به یاد «افسانه‌ی 1900» تورناتوره انداخت، مخصوصاً سکانسی که، نیکی، لئو وودال، وارد تالارِ موسیقی برای کوک کردنِ یک پیانو می‌شود و دختری با ریتم و ضرباهنگِ بالا در حالِ نواختن قطعه‌ای است که خود نوشته. فیلمْ فاصله‌ی موسیقی را با دوربین حفظ می‌کند و این همه‌ی هنری است که بیننده را وادار خواهد کرد که تا انتها اثر را به تماشا بنشیند. حضور هافمن یا رنو چیزی را در فیلم تغییر نمی‌دهد بلکه بارِ سینماییِ اثر را بر موسیقیِ درونی و متن رشد داده. شکلِ هندسیِ نُت‌های موسیقی، مخصوصاً در ذهنِ یک هنرمند یا کسی که ابزارِ هنری را کوک می‌کند هیچ ربطی به باز کردنِ قفلِ گاوصندوق ندارد امّا از آنجایی که قهرمانِ فیلمنامه‌ی ما دُچار پُرشنوایی است این پارتیتور که تمرکزِ بر صدا و نه فقط نُت دارد را از او می‌پذیریم. ریشه‌ی این پروسه‌ی طولانی و تدریجی وضعیتِ مالی، وفاداری و احترام به سالمند است و باور دارم که در غیرِ اینصورت هرگز ما شخصیت را نمی‌دیدیم که از استعدادِ بالقوه‌اش سوءاستفاده کند و پیشنهاد سرکرده‌ی گروهی را بپذیرد که به نفعِ خود رابین‌هود بازی در می‌آورند.

ایده‌ی ناظر بر سناریو جذابیتِ مُنحصربه‌فردی برای تماشاگر ایجاد کرده. البته که هر بیمارِ شنوایی‌ای نمی‌تواند گاوصندوق باز کند یا پیانو کوک و بنوازد امّا هنرِ سینما این است که فُرمی در راستای ایجاد هماهنگی میانِ ضعف‌های جسمانی و روانیِ افراد بسازد که اُمید را در ذات‌شان نهادینه کند. ارتباطِ کوک کننده با دختری که دانشجوی موسیقی است یک نسبتِ فرهنگیِ غربی ایجاد می‌کند و قرار هم نیست ربطی به ذائقه‌ی فرهنگیِ ایرانی و اسلامی ما داشته باشد امّا اگر بخواهیم آن را با دیگر ارتباطاتِ درونی خودِ فرهنگِ غرب مقایسه کنیم باید به این مهم اعتراف کنیم که: سالم‌ترین شکلِ نوعِ ارتباطی میان دو جنسِ مخالف را شاهد هستیم که تجامعِ هویت در داستان و ادامه‌ی آن مُنتج به تکمیلِ احساساتِ هر یک خواهد شد و...

متن مفصل را در مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.

ویدیوی مرتبط را در کانال آپارات من بخوانید.