دنبال کنیدمحمد علی(لیمان)خواندن ۳ دقیقه·۱۸ ساعت پیشدردنوشته‌ای خطاب به اهل فرهنگ؛رسالت قلم فراتر از لایک و دیده شدن استمن باور دارم که اصلاح جامعه فقط وظیفه سیاستمداران، مدیران یا نهادهای رسمی نیست. هر انسانی که توانایی اثرگذاری دارد، سهمی در ساختن آینده دارد.از زبان یک انسان معمولی با دغدغه‌ای بزرگگاهی لازم است کسانی که قلم در دست دارند، قبل از آنکه به تعداد خوانندگان، پسندها و واکنش‌های مخاطبان فکر کنند، لحظه‌ای از خود بپرسند:

این نوشته نه از زبان یک استاد دانشگاه است، نه از زبان یک جامعه‌شناس و نه از جایگاه کسی که خود را صاحب همه پاسخ‌ها بداند. این فقط حرف یک انسان معمولی است که سال‌ها زندگی کرده، دردهای جامعه را دیده و نگران آینده انسان‌هایی است که قرار است روز بعد این سرزمین را بسازند.

در روز جاری بسیاری از ما از کم شدن علاقه مردم به کتاب، شعر، داستان و اندیشه گلایه می‌کنیم. از اینکه نسل تازه کمتر مطالعه می‌کند، کمتر گفت‌وگو می‌کند و گاهی ارزش‌های فرهنگی گذشته را کمتر می‌شناسد ناراحتیم.

اهالی فرهنگ و هنر، نویسندگان، شاعران و کسانی که با کلمات و اندیشه‌ها سروکار دارند، فقط تولیدکننده محتوا نیستند؛ آنها بخشی از وجدان فرهنگی جامعه هستند.

اگر یک نویسنده، شاعر یا هنرمند بتواند با اثر خود حتی یک انسان را به فکر کردن، مهربانی، مطالعه، امید و بهتر شدن دعوت کند، شاید کاری بزرگ‌تر از هزاران تحسین و تشویق انجام داده باشد.

امروز شاید یکی از خطرهایی که فرهنگ را تهدید می‌کند، این باشد که گاهی ارزش یک اثر را فقط با تعداد لایک و کامنت می‌سنجیم. البته دیده شدن برای هر هنرمندی خوشحال‌کننده است، اما نباید هدف اصلی شود.

زیرا ممکن است روزی برسد که برای جلب توجه، مطالبی تولید کنیم که فقط لحظه‌ای دیده شوند، اما هیچ اثری در فکر و رفتار انسان‌ها نگذارند.

جامعه با تعداد دنبال‌کننده‌ها ساخته نمی‌شود؛

جامعه با انسان‌های آگاه، مسئول و اخلاق‌مدار ساخته می‌شود.

یا می‌خواهیم نسلی بهتر، انسانی‌تر و اندیشمندتر تربیت شود؟

من باور دارم که اصلاح جامعه فقط وظیفه سیاستمداران، مدیران یا نهادهای رسمی نیست. هر انسانی که توانایی اثرگذاری دارد، سهمی در ساختن آینده دارد.

اهالی فرهنگ باید به جای قرار گرفتن در برابر یکدیگر، کنار هم قرار بگیرند. اختلاف نظر طبیعی است، اما دشمنی و رویارویی، انرژی‌ای را از بین می‌برد که می‌توانست صرف ساختن شود.

جامعه در زمان حاضر بیش از هر زمان دیگری به گفت‌وگو، آرامش، آگاهی و انسانیت نیاز دارد.

بیایید قلم‌هایمان را نه برای جنگیدن با یکدیگر، بلکه برای مبارزه با جهل، بی‌تفاوتی و فراموشی ارزش‌های انسانی به کار بگیریم.

شاید رسالت اصلی ما این نباشد که فقط آثار بیشتری تولید کنیم؛

شاید رسالت اصلی ما این باشد که انسان‌های بهتری تربیت کنیم.

زیرا از دل یک جامعه آگاه و فرهنگی، شخصیت‌های بزرگ، اندیشه‌های بزرگ و آینده‌ای روشن‌تر متولد خواهد شد.

شاید ارزش واقعی یک قلم، نه در تعداد کسانی باشد که آن را می‌بینند؛

بلکه در تعداد دل‌ها و ذهن‌هایی باشد که به وسیله آن روشن‌تر می‌شوند.

دنبال کنیدمحمد علی(لیمان)خواندن ۳ دقیقه·۱۸ ساعت پیشدردنوشته‌ای خطاب به اهل فرهنگ؛رسالت قلم فراتر از لایک و دیده شدن استمن باور دارم که اصلاح جامعه فقط وظیفه سیاستمداران، مدیران یا نهادهای رسمی نیست. هر انسانی که توانایی اثرگذاری دارد، سهمی در ساختن آینده دارد.از زبان یک انسان معمولی با دغدغه‌ای بزرگگاهی لازم است کسانی که قلم در دست دارند، قبل از آنکه به تعداد خوانندگان، پسندها و واکنش‌های مخاطبان فکر کنند، لحظه‌ای از خود بپرسند:

این نوشته نه از زبان یک استاد دانشگاه است، نه از زبان یک جامعه‌شناس و نه از جایگاه کسی که خود را صاحب همه پاسخ‌ها بداند. این فقط حرف یک انسان معمولی است که سال‌ها زندگی کرده، دردهای جامعه را دیده و نگران آینده انسان‌هایی است که قرار است روز بعد این سرزمین را بسازند.

در روز جاری بسیاری از ما از کم شدن علاقه مردم به کتاب، شعر، داستان و اندیشه گلایه می‌کنیم. از اینکه نسل تازه کمتر مطالعه می‌کند، کمتر گفت‌وگو می‌کند و گاهی ارزش‌های فرهنگی گذشته را کمتر می‌شناسد ناراحتیم.

اهالی فرهنگ و هنر، نویسندگان، شاعران و کسانی که با کلمات و اندیشه‌ها سروکار دارند، فقط تولیدکننده محتوا نیستند؛ آنها بخشی از وجدان فرهنگی جامعه هستند.

اگر یک نویسنده، شاعر یا هنرمند بتواند با اثر خود حتی یک انسان را به فکر کردن، مهربانی، مطالعه، امید و بهتر شدن دعوت کند، شاید کاری بزرگ‌تر از هزاران تحسین و تشویق انجام داده باشد.

امروز شاید یکی از خطرهایی که فرهنگ را تهدید می‌کند، این باشد که گاهی ارزش یک اثر را فقط با تعداد لایک و کامنت می‌سنجیم. البته دیده شدن برای هر هنرمندی خوشحال‌کننده است، اما نباید هدف اصلی شود.

زیرا ممکن است روزی برسد که برای جلب توجه، مطالبی تولید کنیم که فقط لحظه‌ای دیده شوند، اما هیچ اثری در فکر و رفتار انسان‌ها نگذارند.

جامعه با تعداد دنبال‌کننده‌ها ساخته نمی‌شود؛

جامعه با انسان‌های آگاه، مسئول و اخلاق‌مدار ساخته می‌شود.

یا می‌خواهیم نسلی بهتر، انسانی‌تر و اندیشمندتر تربیت شود؟

من باور دارم که اصلاح جامعه فقط وظیفه سیاستمداران، مدیران یا نهادهای رسمی نیست. هر انسانی که توانایی اثرگذاری دارد، سهمی در ساختن آینده دارد.

اهالی فرهنگ باید به جای قرار گرفتن در برابر یکدیگر، کنار هم قرار بگیرند. اختلاف نظر طبیعی است، اما دشمنی و رویارویی، انرژی‌ای را از بین می‌برد که می‌توانست صرف ساختن شود.

جامعه در زمان حاضر بیش از هر زمان دیگری به گفت‌وگو، آرامش، آگاهی و انسانیت نیاز دارد.

بیایید قلم‌هایمان را نه برای جنگیدن با یکدیگر، بلکه برای مبارزه با جهل، بی‌تفاوتی و فراموشی ارزش‌های انسانی به کار بگیریم.

شاید رسالت اصلی ما این نباشد که فقط آثار بیشتری تولید کنیم؛

شاید رسالت اصلی ما این باشد که انسان‌های بهتری تربیت کنیم.

زیرا از دل یک جامعه آگاه و فرهنگی، شخصیت‌های بزرگ، اندیشه‌های بزرگ و آینده‌ای روشن‌تر متولد خواهد شد.

شاید ارزش واقعی یک قلم، نه در تعداد کسانی باشد که آن را می‌بینند؛

بلکه در تعداد دل‌ها و ذهن‌هایی باشد که به وسیله آن روشن‌تر می‌شوند.