دنبال کنیدپروفسور محمود صالحی رادخواندن ۴ دقیقه·۴۱ دقیقه پیشکتاب صالحی‌رادنامه؛ بخش نخست: زندگی به مثابة راه؛ صفحهٔ (۱۰) امانتِ زمان و فرصتِ امروزکتاب صالحی‌رادنامه؛ بخش نخست: زندگی به مثابة راه؛ صفحهٔ (۱۰) امانتِ زمان و فرصتِ امروزکتاب صالحی‌رادنامه دائرةالمعارفِ زندهٔ جهانیِ زندگیبخش نخست: زندگی به‌مثابهٔ راه صفحهٔ ۱۰ امانتِ زمان و فرصتِ در روز جاریای انسان، زمان فقط چیزی نیست که از کنار تو عبور کند؛ زمان بخشی از سرمایهٔ وجود توست. هر روز، صفحه‌ای از زندگی توست و هر لحظه، فرصتی برای دیدن، فهمیدن، انتخاب کردن و عمل نمودن.

زمان را نمی‌توانی ذخیره کنی تا روزی دیگر آن را به کار ببری. آنچه از دست می‌رود، به همان شکل بازنمی‌گردد؛ اما هر لحظهٔ تازه می‌تواند آغازِ انتخابی تازه باشد. گذشته به تو درس می‌دهد، آینده به تو جهت می‌دهد، اما عمل در اکنون روی می‌دهد.

ای انسان، به روز بعد امید داشته باش، اما زندگی را تماماً به زمان آینده واگذار نکن. بسیاری از انسان‌ها منتظر زمانِ دقیق، شرایطِ دقیق، انگیزهٔ دقیق یا آمادگیِ جامع می‌مانند و در این انتظار، فرصتِ امروز را از دست می‌دهند. آغاز کردن همیشه با تواناییاتِ دقیق همراه نیست؛ گاهی انسان با همان اندازه از توان و دانشی که اکنون دارد، باید نخستین گام را بردارد.

این سخن به معنای شتاب‌زدگی نیست. میان تعلل و صبر، و میان شتاب و اقدامِ به‌موقع تفاوت وجود دارد. صبر یعنی آماده بودن برای زمانِ مناسب، نه پنهان شدن پشتِ انتظار. اقدام یعنی حرکت کردن با سنجش، نه افتادن در دامِ عجله.

ای انسان، زمان خود را به چیزهایی بسپار که با ارزش‌ها و مسئولیت‌های تو هماهنگ‌اند. هر چیزی که وقت تو را می‌گیرد، الزاماً ارزشمند نیست؛ و هر کاری که کوچک به نظر می‌رسد، بی‌اهمیت نیست. یک گفت‌وگوی مهربانانه، مطالعهٔ چند صفحه، انجام درستِ یک مسئولیت، مراقبت از سلامت، رسیدگی به خانواده یا استراحتِ به‌موقع، ممکن است در ظاهر کوچک باشد، اما می‌تواند مسیر زندگی را آرام‌آرام تغییر دهد.

گاهی انسان زمان خود را نه با کار، بلکه با نگرانیِ بی‌پایان کار از دست می‌دهد. نگرانی ممکن است مسئله‌ای واقعی را به تو نشان دهد، اما اگر بدون اقدام ادامه پیدا کند، توانت را فرسوده می‌سازد. هرگاه نگرانی به سراغت آمد، از خود بپرس: کدام بخش این مسئله در اختیار من است؟ چه چیزی خارج از اختیار من است؟ در زمان حاضر چه اقدامِ امن و واقع‌بینانه‌ای می‌توانم انجام دهم؟

ای انسان، در برنامه‌ریزی برای زندگی، ظرفیت واقعی خود را در نظر بگیر. برنامه‌ای که با توان، سلامت، مسئولیت‌ها و شرایط تو هماهنگ نباشد، ممکن است به جای رشد، احساس شکست ایجاد کند. هدف‌ها را به گام‌های روشن تبدیل کن؛ زمان استراحت، خواب، درمان، عبادت، خانواده و ارتباط سالم را نیز بخشی از زندگی بدان، نه مانعی در برابر آن.

وقت‌گذرانیِ بی‌هدف، آرامش را کم‌کم می‌فرساید؛ اما استراحتِ آگاهانه، نیرو را بازمی‌گرداند. هر سکوتی اتلاف وقت نیست و هر مشغولیتی نیز پیشرفت محسوب نمی‌شود. هنرِ زندگی آن است که میان کار و آرامش، تلاش و بازسازی، مسئولیت و نیازهای انسانی توازن ایجاد کنی.

اگر به دلیل افسردگی، اضطراب شدید، فرسودگی، بیماری، ناتوانی جسمی یا فشارهای خانوادگی و اجتماعی نمی‌توانی امور روزمرهٔ خود را مدیریت کنی، خودت را با سرزنش بیشتر درمان نکن. از پزشک، روان‌شناس، روان‌پزشک، مشاور یا فرد متخصص کمک بگیر. گاهی نخستین استفادهٔ درست از زمان، پذیرفتنِ نیاز به حمایت است. در صورت وجود خطر فوری برای جان یا امنیت تو یا دیگری، با خدمات اضطراری محل زندگی خود تماس بگیر.

ای انسان، در روز جاری را کوچک نشمار. زندگی تو فقط از تصمیم‌های بزرگ ساخته نمی‌شود؛ مجموعه‌ای از لحظه‌های کوچک است که در کنار هم، شخصیت، رابطه‌ها، عادت‌ها و آیندهٔ تو را شکل می‌دهند. اگر در زمان حاضر نمی‌توانی تمام راه را بپیمایی، یک گام بردار. اگر توان یک گام را نداری، جهت را روشن کن. و اگر حتی آن نیز دشوار است، از کسی بخواه مدتی در کنار تو بایستد تا دوباره توان حرکت پیدا کنی.

زمان، امانتی است که با عملِ درست معنا می‌یابد. در زمان حاضر را نه با حسرتِ گذشته بسنج و نه با ترسِ آینده از دست بده. اکنون را ببین، اکنون را بفهم و اکنون را در مسیرِ خیر، رشد و مسئولیت به کار گیر.

> وَالْعَصْرِ ۝ إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ ۝ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ

> «سوگند به زمان؛ که انسان در زیان است؛ مگر کسانی که ایمان آورده، کارهای شایسته انجام داده، یکدیگر را به حق سفارش کرده و یکدیگر را به شکیبایی سفارش نموده‌اند.»

> “By time, surely humanity is in loss, except those who believe, do righteous deeds, encourage one another to truth, and encourage one another to patience.”

در روز جاری زمانت را به سه بخش تقسیم کن: کاری که باید انجام دهی، رابطه‌ای که باید به آن رسیدگی کنی، و مراقبتی که برای سلامت جسم و روان خود نیاز داری.

۱. یک اقدام ضروری: کاری که نباید بیشتر به تأخیر بیفتد.

۲. یک اقدام سازنده: کاری که تو را به هدف یا رشد نزدیک می‌کند.

۳. یک اقدام مراقبتی: کاری برای خواب، آرامش، سلامت، خانواده یا بازسازی توان.

هر اقدام را کوچک و قابل اجرا تعریف کن و زمان تقریبی انجام آن را بنویس. اگر کاری انجام نشد، به جای سرزنش خود، علت را ارزیابی و برنامه را واقع‌بینانه اصلاح کن.

> اگر در روز جاری را امانتی محدود بدانی، کدام کار را دیگر نباید بی‌دلیل به تأخیر بیندازی؟

صالحی‌رادنامه؛ صورتِ زنده و کاربردیِ «هستی‌شناسیِ زنده؛ نظامِ اندیشهٔ صالحی‌راد»

Salehi-Radnameh: The Living and Practical Form of “The Living Ontology: The Salehi-Rad System”