دنبال کنیدsahimoonخواندن ۳ دقیقه·۱ روز پیشغیر ابدی!اما این واقعیت که قراره یه روزی برسه که هیچکس در زندگی آدم باقی نمونه واقعا قلبم رو به درد میاره .

و پذیرفتنش هم ، به مراتب سخت تر از تلخ بودنشه !

ولی به نظر من همه‌ی ما باید گاهی به این محورات تلخ هم عمیقا فکر کنیم و دنبال راه چاره ای براشون باشیم .

به این فکر کنیم که از زمانی که متولد می‌شیم تا زمانی که می‌میریم آدم های زیادی رو تو زندگی ملاقات می‌کنیم. از پدر ، مادر ، فامیل ، دوست و پارتنر گرفته تا هنگامی که وارد اجتماع های بزرگتر می‌شیم و با آدم های مختلفی سر و کله می‌زنیم .

بعضی روزها و در بعضی لحظات که در حال وقت گذروندن با آدم های اطرافمون هستیم ، صدای ذهنمون میگه :

" هیچی بهتر از این نمیشه ! من یه آدم موفق هستم که کلی دوست اطرافم دارم . "

در واقع تو ، توی اون لحظه از ته دلت خوشحالی و نسبت به همه چیز رضایت خاطر داری .

چون اینطور فکر میکنی که آدم هایی که الان اطرافت هستن تا ابد و یک روز کنارت می‌مونن و در تمام سختی ها و شادی ها تکیه گاه تو هستن .

اما نکته اصلی اینجاست که همه‌ی این فکر ها و احساس هایی که داری خیلی هاشون لحظه ای هستن !

ممکنه تو در زمان حاضر با یکی از دوستانت رابطه خیلی خوبی داشته باشی و اینجوری فکر کنی که اون واقعا بهترین دوست دنیاست؛ اما چند ماه بعد اون دیگه بهترین دوست دنیا برای تو نیست !

چون توی چند ماه گذشته اتفاق هایی افتاده که باعث شده بین تون یه شکاف عمیق ایجاد بشه .

( البته که مرگ برای همه‌ی ما آدم ها اتفاق می‌افته . یه روزی هم ما می‌میریم و کسایی که تو زندگیمون بودن تنها میشن . )

اما مقصود من از همه‌ی این حرف ها اینه که انسان چرا باید وابسته باشه ؟!

تو حتی وسط یه جمعیت بزرگ هم میتونی احساس تنهایی کنی .

احساس تنهایی با تنها بودن خیلی فرق داره .

حتی اونهایی که کلی دوست و رفیق دارن ، رابطه های خوبی دارن و همیشه خوشحال هستن هم گاهی احساس تنهایی می‌کنن .

اما فرق تنها بودن با احساس تنهایی در چیست ؟

تفاوت این دو محور در این هست که انسان تنها کمتر دلش می‌شکنه .

تو وقتی روابط خوبی داشته باشی ، همیشه خوشحالی و هر روز شکر گذاری بابت اینکه افرادی رو کنار خودت داری .

و جالب اینجاست که همین افراد میتونن یه روز کنارت باشن ولی بهت توجهی نکنن .

یا بهت کمکی نکنن در حالیکه دارن با چشم هاشون می‌بینن که تو زجر میکشی و فقط به زبون میارن که :

وقتی‌هایی که به کمک نیاز داری ، به یک گوش شنوای بدون قضاوت نیاز داری ، و با وجود اینکه اطرافت پر از آدمه ولی کسی بهت توجهی نمیکنه پس باعث میشه که تو احساس تنهایی داشته باشی .

ولی انسانِ تنها هیچوقت این احساس ناخوشایند "نادیده گرفته شدن توسط آدم هایی که دوستشون داریم" رو تجربه و درک نکرده .

چون همیشه تنهایی رو انتخاب کرده و خودش تنهایی از پس همه چیز بر اومده .

بدون اینکه از کسی یا چیزی انتظار خاصی داشته باشه .

با وجود اینکه بی رحمانه است ولی باید اینطور خروجی گرفت .

انسان تنها ، از انسانی که با اطرافیانش در ارتباطه و ازشون انتظاراتی داره ، صد هیچ جلوتره .