دنبال کنیدعبدال محمودزادهخواندن ۲ دقیقه·۱۸ ساعت پیشدر باب مخالفت با نفس امّاره♥️✌️✌️♥️

آرامش خاطر آدمی، در گرو دوست داشتن داشته های زندگی خویش است.

زندگی را باید آسان گرفت و با کاستن از تمنیات خویش، قناعت را به عنوان یک هنر باید آموخت.

آنان که داشته های خود را دوست دارند، از آفت چشم‌داشت و گرفتار آمدن در دام چشم‌ و هم‌ چشمی به داشته های دیگران، نجات خواهند یافت.

داشته های انسان، امانت هایی از سرچشمه ی برکات در نزد او هستند .

باید از داشتن داشته های خود لذت برد، اما هرگز نباید به آنها دل بست.

دلبستگی به دنیا و تدارک دیدن برای مسابقه با دنیاپرستان، خواسته و ناخواسته، عاملی است برای فراهم آوردن اضطراب و نگرانی.

انسانها به هر درجه و قله ای از مال، مقام، منصب، شهرت، علم و دانش که دست یابند، از چنگ و چنگال گرفتاریهای گوناگون کار و زندگی خلاصی نخواهند داشت.

بهترین راه رویارویی با گرفتاریها، تحمل رنج ، صبر و بردباری است.

زمان به ما کمک می‌کند که صبور باشیم و به رنجهایمان عادت کنیم و بمانیم و دیگران را نرنجانیم.

نفس اماره، یا هوای نفس، یک نیروی بسیار قوی و سرکش در وجود انسان است.

پیروی از هوای نفس، سرچشمه ی همه ی خطاها و گمراهی ها به شمار می‌آید.

مبارزه با هوای نفس، توأم با تلخی و سختی رقم می‌خورد.

برای نهادینه نمودن مخالفت با هوای نفس، با صبر و بردباری در وجود خویش ، برای ناملایمات ، نیازمند تمرین و ممارست و عادت آموزی است.

نفس انسان دارای دو بعد آشکار و پنهان است و در مقام عمل، بعد آشکار آن است که به بعد تاریکش هویت می‌بخشد.

هوای نفس سرکش، ویرانی هویت انسانی را رقم می‌زند.

هوای نفس سرکش، در قالب خشم و غضب، موجب تلنبار شدن نفرت، کینه، کینه‌توزی و حسادت می‌شود.

حسادت، بلایی درون‌سوز و عامل ویرانگر شخصیت انسان‌هاست.

انسانهای شریف، با مهار نفس سرکش خویش، رسمشان معرفت، وجودشان سرشار از آرامش نفس مطمئنه در نیکویی و محبت ، و یادشان موجب صفای دل است.